Świat w mezozoiku Na początku ery podział na lądy i morza wyglądał dosyć schematycznie - jeden wielki kontynent Gondwana i olbrzymi ocean. Lecz stopniowo superkontynent pękał i dzielił się na mniejsze kawałki. Między nie wdzierało się Morze Tetydy, a pod koniec okresu wykształciło się dookoła bieguna północnego Morze Arktyczne, oraz zaczął się tworzyć Atlantyk.

Z końcem ery mezozoicznej około 65 mln. lat temu świat przybrał w zarysach kształt podobny do dzisiejszego. Uruchom animację aby zobaczyć lot meteorytu, który doprowadził do zagłady świat dinozaurów. Aby obejrzeć animację - kliknij w ilustrację lub tutaj. Jeżeli nie możesz obejrzeć animacji - kliknij tutaj w celu ściągnięcia instalacji DivX.

Polska na początku ery: suchy klimat, wydmy i płytkie morza w którym odkładały się pokłady soli, gipsu czy anhydrytu.

Nastąpił rozwój drzew iglastych. Powszechnie występuje sosna. Jej pokręcone drzewa tworzyły istne chaszcze. Pyłek drzew sosnowych jest roznoszony przez najsłabsze nawet prądy wiatrowe.

Jeszcze w średniowieczu cis występował masowo w lasach Polski. Pierwsze cisy pojawiły się w jurze.

Olbrzymie widłaki, skrzypy, praprzodkowie dzisiejszych dominowały w paleozoiku. W mezozoiku stopniowo tracą na znaczeniu. To samo dotyczy drzewiastych paproci i sagowców.

Już z końcem kredy wynurzają się Tatry i Pieniny.